Javier Molina

Ekvador’un Quito kentinde 1986 yılında doğan Francisco Javier Molina, mühendislik geçmişini sahne ve üretim dünyasıyla birleştiren; aynı zamanda sanal gerçeklik, motion capture (hareket yakalama), etkileşimli yerleştirmeler, performans sanatı ve deneysel sinema gibi alanlarda çalışan bir mühendis, oyuncu ve medya sanatçısıdır. Eğitimini Quito’daki Army Polytechnic School’da tamamlayarak Telekomünikasyon Mühendisliği alanında derece almıştır; böylece teknik disiplini yaratıcı üretim yaklaşımına sağlam bir temel üzerinden taşımıştır. “Çatıda Biri Var” adlı bilinen filmiyle de sinema tarafındaki varlığını görünür kılarken, sanatı yalnızca izlenen bir anlatı olmaktan çıkarıp deneyime dönüştüren üretim biçimlerini öne çıkarır. Molina, eğitimine devam etmek için New York City’ye taşınır; burada NYU School of Engineering bünyesinde çalışırken Uta Hagen’s HB Studio’da oyunculuk alanında yan dal edinir. Akademik yolculuğu, performansla teknoloji arasında kurduğu bağlantıyı daha da derinleştirir. New York’ta NYU MAGNET’te görev alarak VR ve AR teknolojileri üzerine araştırmalar yürütür; ayrıca sanal gerçeklik için motion capture iş akışını öğretme sorumluluğu da üstlenir. Bu dönem, hem hareketin yakalanması hem de immersive (içine çeken) deneyimler oluşturulması konusunda pratik ve yöntem bilgisi geliştirmesine olanak tanır. Bugün ise Rensselaer Polytechnic Institute’ta Electronic Arts alanında doktora (Ph.D.) çalışmalarını sürdürmektedir. Çalışmasının odağında, immersive medyada ritüel performansın nasıl bir biçim aldığı ve bu tür deneyimlerin sanat üretimi içinde hangi anlam katmanlarını kurduğu bulunur. Molina’nın performansa dair ilgisi, geleneksel sahne sanatlarıyla başlayıp zamanla daha çeşitli, etkileşimli ve deneysel işlere doğru evrilmiştir; güncel sanatla kurduğu ilişkiyi tutku ve katılım duygusuyla beslerken, gelişmiş teknolojiyi de bu anlatının ayrılmaz bir parçası haline getirmeyi amaçlar. Onun yaklaşımı, çağdaş sanat pratiklerini ileri teknolojilerle buluşturan özgün bir yaratıcı yol sunarak izleyiciyi edilgen olmaktan çıkaran bir deneyim anlayışını güçlendirir.