Christophe Honoré

Christophe Honoré, 10 Nisan 1970 tarihinde Brittany’nin Carhaix kasabasında dünyaya gelmiştir. Paris’e 1995 yılında taşındıktan sonra sinema üzerine yazılarıyla öne çıkmış, Les Cahiers du Cinéma’da makaleler kaleme alarak kendi anlatı dünyasını daha da derinleştirmeye başlamıştır. Yazarlığa erken dönemden itibaren odaklanmış; 1996 yılında yayımlanan genç yetişkinlere yönelik Tout contre Léo (Close to Leo) adlı kitabı özellikle HIV meselesini ele alışıyla dikkat çekmiş ve bu eser 2002 yılında filme dönüştürülmüştür. 1990’ların sonlarına doğru da benzer biçimde genç kitleleri hedefleyen başka kitaplar yazmaya devam ederek hem toplumsal meseleleri hem de kuşaklar arası duygusal dinamikleri kurguya taşıyan bir üslup geliştirmiştir. Tiyatro alanındaki ilk adımı ise Les Débutantes ile gelir; oyun 1998 yılında Avignon’un Off Festivali’nde sahnelenmiştir. 2005 yılında ise Avignon’a yeniden dönerek “In” Festival bünyesinde Joana Preiss ve Louis Garrel’in başrollerini paylaştığı Dionysos impuissant’ı izleyiciyle buluşturmuştur. Fransız sinemasında “auteur” geleneği içinde anılan Honoré, kendine özgü bir bakışla hem ele aldığı temaların duyarlılığı hem de sahne/ekran geçişlerindeki anlatım tercihleriyle tanınır. 2006 tarihli Dans Paris, onu Fransız eleştirmenler nezdinde Nouvelle Vague sinemasının mirasını devralan bir isim olarak konumlandıran tartışmaların merkezine taşımıştır. 2007 yılında Les Chansons d’amour filmi Cannes Film Festivali’nde rekabete katılan yapımlar arasında yer almıştır. Açıkça eşcinsel olan Christophe Honoré’nin bazı filmleri ve senaryoları, örneğin Les Filles ne savent pas nager, Dix-sept fois Cécile Cassard ve Les Chansons d'amour, eşcinsel ya da lezbiyen ilişkileri merkeze alan temalar üzerinden karakterlerin iç dünyasını görünür kılmayı amaçlar. Honoré’nin, 1990’larda HIV’e yakalanmış bir yazarın hikâyesini konu edinen Plaire, aimer et courir vite (Sorry Angel) adlı filmi ise 2018 yılında Louis Delluc Ödülü’nü “En İyi Film” kategorisinde kazanmıştır. Öte yandan Honoré, Gaël Morel’ün bazı filmleri için senarist olarak da çalışmış; filmlerinde rol alan Louis Garrel ve Chiara Mastroianni gibi oyuncuların, onun yapımlarının çeşitli dönemlerinde de yer aldıkları görülmüştür. Honoré yalnızca sinema ve edebiyatla sınırlı kalmamış; sahnede opera yönetmenliği alanında da çok sayıda üretime imza atmıştır. Opéra de Lyon için 2013’te Poulenc’in Dialogues of the Carmelites’ini, 2015’te Debussy’nin Pelléas et Mélisande’sini ve 2018’de Verdi’nin Don Carlos’unu yönetmiştir. Ayrıca 2016 yılında Aix-en-Provence Festivali’nde ve Edinburgh Festival’ında Mozart’ın Così fan tutte yapımını sahneye taşımış; bu iki etkinlikte geleneksel eserlere karşı radikal bir yaklaşımı öne çıkarmıştır. 2019 yılında ise Aix-en-Provence’de Puccini’nin Tosca’sını yöneterek yine benzer bir tutumla klasik formları yeniden yorumlamayı hedeflemiştir. 2020 yazında Honoré’nin Proust’un “Kayıp Zamanın İzinde” adlı eserinin üçüncü cildine dayanan Le Côté de Guermantes adlı sahne prodüksiyonunun provaları, COVID-19 salgınına karşı alınan kısıtlamalar nedeniyle durdurulmuş ve planlandığı gibi Comédie-Française’te sergilemek mümkün olmamıştır. Honoré, oyuncu topluluğuyla birlikte yaşanan belirsizlikleri ve üretim sürecinin kırılganlığını kayda alma fikrine yönelmiş; böylece provalardan hareketle, yapımın kendisini anlatan bir film üretmeye karar vermiş ve Guermantes, Eylül 2021’de yayımlanmıştır. Bu süreçte hem yazarlık hem yöneticilik kimliğini aynı potada eriten bir çalışma anlayışı sergileyerek, sinema ile tiyatronun ortak estetik alanını farklı bir gözle yeniden kurmuştur.