Diego Andrés Murillo

Caracas, Venezuela’da doğup büyüyen Diego Andrés Murillo, kendi kendini yetiştirmiş bir sinemacı olarak yönetmenlik, senaristlik, kurgu ve yapım alanlarında çalışan çok yönlü bir isimdir. Media Studies eğitimini Andres Bello Catholic University’de, dijital fotoğraf eğitimini ise Roberto Mata School’da tamamlamıştır. 2016 yılında ülkesinden zorunluluk nedeniyle ayrılmış, beklenmedik biçimde çıkan bir fırsat sayesinde New York’ta kalmış ve son dokuz yıldır yaşamını burada sürdürmüştür. Göç deneyiminin yarattığı koşullarla baş etmek ve üretim alanını kolektif bir zeminde genişletmek amacıyla EL FANTASMA adlı Venezuelalı film kolektifini ve stüdyosunu kurmuştur. Bugün ondan fazla gösterim görmüş kısa film ve tamamlanmış iki uzun metraj barındıran bu yapı, onun sinema pratiğinin önemli bir parçası haline gelmiştir. Murillo’nun filmleri çoğunlukla spekülatif kurmacalar etrafında şekillenir; bireysel ve toplumsal göç, özellikle Venezuelalı deneyim, distopik tahayyüller, tarihsel olayları yeniden yorumlama ve siyasal ya da kolektif çevrelerin sonucu olarak bastırılmış arzu, duygu ve huzursuzluklar bu anlatıların merkezinde yer alır. Yapıtları Locarno, Brussels, Sitges, Cinélatino Toulouse, Tacoma Film Festival, Brooklyn Film Festival, Uruguay Film Festival ve Chicago Latino FF gibi festivallerde gösterilmiş ve ödüller kazanmıştır. Jerome Production Grant ile Venezuelan National Film Fund desteğine layık görülmüş; Locarno Open Doors, Locarno Spring Academy, Tres Puertos Lab ve CineQuaNon Residency gibi programlara katılmıştır. Son dönemde University of Iowa Cinematic Arts bölümünde davetli sanatçı olarak yer almıştır. No Tengo Boca, Aun Así Debo Gritar, onun bilinen filmleri arasında öne çıkar.